‘बाप्या' : नात्यांच्या वेदना, स्वीकाराची भीती आणि प्रेमाच्या शांत भाषेची हळवी कहाणी

आजच्या काळात सिनेमा म्हणजे मोठेपणा, गोंगाट, टाळ्या मिळवणारे संवाद आणि सोशल मीडियावर व्हायरल होणारे क्षण - अशी एक सवय प्रेक्षकांना लागली आहे. पण 'बाप्या' हा चित्रपट या सगळ्याच्या अगदी विरुद्ध दिशेने जातो. तो प्रेक्षकांना हादरवतो - पण आवाज करून नाही... तर शांतपणे मनात उतरत.

दिग्दर्शक समीर तिवारी यांनी *'बाप्या'*मध्ये केवळ एका ट्रान्समॅनची कथा सांगितलेली नाही; त्यांनी अशा कुटुंबांची गोष्ट मांडली आहे जिथे प्रेम असतं, पण स्वीकार नसतो... जिथे नाती असतात, पण संवाद हरवलेले असतात.

चित्रपटातील शैलेश हे पात्र चित्रपट संपल्यानंतरही मनात रेंगाळत राहतं. एकेकाळी 'अन्या'ची पत्नी असलेला शैलेश आता स्वतःची ओळख स्वीकारून अनेक वर्षांनी गावात परततो. पण हा परतावा कुठल्याही नाट्यमय विजयानं भरलेला नाही. त्याच्यासोबत असतो एक खोल एकटेपणा, स्वतःच्या मुलापासून दूर गेल्याची वेदना आणि पुन्हा स्वीकारलं जाण्याची भीती.

चित्रपटातील सर्वात भावनिक क्षणांपैकी एक म्हणजे शैलेश आपल्या मुलाकडे लांबून पाहत उभा राहतो तो प्रसंग. त्या नजरेत कितीतरी भावना दडलेल्या असतात - प्रेम, अपराधीपणा, तुटलेपण आणि एक प्रश्न: "आपल्याला अजूनही या नात्यावर हक्क आहे का?"

हीच *'बाप्या'*ची खरी ताकद आहे. हा चित्रपट कुठेही प्रेक्षकांना जबरदस्ती रडवण्याचा प्रयत्न करत नाही. तो फक्त नात्यांमधील शांत वेदना दाखवतो... आणि म्हणूनच अधिक भिडतो.

अन्या हे पात्रदेखील तितकंच महत्त्वाचं ठरतं. तो वाईट माणूस नाही; तो गोंधळलेला आहे. समाज, पुरुषत्व आणि लोक काय म्हणतील याच्या चौकटीत अडकलेला आहे. त्यामुळे त्याचा रागही खूप खरा वाटतो. भारतीय घरांमध्ये अनेकदा प्रेमापेक्षा अहंकार आणि शांतता जास्त दिसते - आणि 'बाप्या' हे फार प्रामाणिकपणे दाखवतो.

राजश्री देशपांडे यांची उपस्थिती चित्रपटाला आणखी भावनिक खोली देते. प्रत्येक पात्र इतकं नैसर्गिक वाटतं की अनेक प्रसंगांमध्ये हा सिनेमा नसून कोणाचं खरं आयुष्य चालू आहे असंच वाटत राहतं.

कोकणाचं चित्रण हा चित्रपटाचा आत्माच बनून जातो. समुद्राच्या लाटा, ओलसर हवा, मासेमारीच्या होड्या आणि जुन्या घरांच्या भिंती - सगळंच पात्रांच्या मनातील एकटेपणा आणि भावनांचं प्रतिबिंब वाटतं. हे फक्त पार्श्वभूमी राहत नाही; ते कथेला भावनिक विस्तार देतं.

विशेष म्हणजे 'बाप्या' मोठमोठे संवाद देत नाही. येथे अतिनाट्यमय प्रसंग नाहीत. येथे आहेत अपूर्ण संभाषणं, नजर चुकवणारे क्षण आणि हळूहळू भरून येणारी नाती. कारण हा चित्रपट समजतो की खरी माणसं सिनेमासारखी बोलत नाहीत... पण शांत राहूनही खूप काही सांगतात.

चित्रपटाला समीक्षक आणि प्रेक्षकांकडूनही भावनिक प्रतिक्रिया मिळाल्या आहेत.

"समाजातील ज्वलंत विषय थेट, संयमितपणे, विनोदाची झालर देत, स्मार्ट केला आहे."
- युवती

"विषय गंभीर असूनही हलक्या फुलक्या पद्धतीने मांडला आहे."
- अल्ट्रा मराठी

"'बाप्या' आज कुटुंबासोबत पाहण्याची एक सुंदर सफर ठरणारा सिनेमा."
- कुलदीप गाडवी

शेवटी 'बाप्या' हा फक्त एक चित्रपट राहत नाही. तो अनेक नात्यांचा आरसा बनतो. स्वीकार, ओळख, पालकत्व आणि प्रेम - या सगळ्यांविषयी तो अतिशय साधेपणाने बोलतो. कोणतीही घोषणा न करता, कोणताही गोंधळ न घालता.

आजच्या काळात जिथे सिनेमा सतत मोठा आणि मोठ्याने बोलण्याचा प्रयत्न करतो, तिथे 'बाप्या' छोट्या, शांत भावनांमध्ये मोठेपण शोधतो. आणि कदाचित म्हणूनच तो मनात खूप काळ जिवंत राहतो.